follow site 11.09.2017/№37

follow site image

трамадол внутримышечно инструкция Мінск пісаў сваю гісторыю шмат стагоддзяў.

вред трамадола на женский организм Каб заняць годны статус сталіцы незалежнай беларускай дзяржавы, Мінск пісаў сваю гісторыю шмат стагоддзяў. Пачаўшы ў 1067 годзе летапіс з вайны, ён прыйшоў да мірнага будавання і росквіту ў ХХІ стагоддзі.

source link НАН Беларусі і яе навуковыя арганізацыі сумесна з Мінгарвыканкамам ладзілі 7–8 верасня Міжнародную навуковую канферэнцыю «Мінск і мінчане: дзесяць стагоддзяў гісторыі». Гэтае традыцыйнае мерапрыемства стала першым для адноўленай Мінскай гарадской ратушы на плошчы Свабоды. Пасля адкрыцця работа секцый працягнулася ў Інстытуце гісторыі і ЦНБ імя Я.Коласа НАН Беларусі.

купить наркотиков Юбілейная дата стала добрай нагодай азірнуцца ў мінулае, ацаніць сучаснасць, паразважаць пра будучыню галоўнага цэнтра палітычнага, эканамічнага, навуковага і культурнага жыцця нашай краіны. У працы канферэнцыі прымалі ўдзел спецыялісты ў галіне гісторыі Мінска: гісторыкі, археолагі, этнографы, лінгвісты, мастацтвазнаўцы, журналісты, грамадскія дзеячы з Беларусі, Расіі, Польшчы, Украіны і Германіі. Былі прадстаўлены і абмеркаваны вынікі найноўшых даследаванняў па рэгіянальнай гісторыі і гістарычнай урбаністыцы, вызначаны перспектывы далейшых даследаванняў.

source Загадчыца сектара археалогіі і старажытнай гісторыі Беларусі Інстытута гісторыі НАН Беларусі Вольга Ляўко распачала дыскусію аб гісторыі і будучыні Мінска сваім экскурсам у глыбіню стагоддзяў. Яна пачала з засялення цэнтральнай тэрыторыі Беларусі крывічамі і дрыгавічамі ў ІХ–Х стагоддзях і закранула пытанне першаснага знаходжання Менска. Курганныя могільнікі дрыгавічоў з прыладамі працы, керамікай, упрыгажэннямі і зброяй паўсюдна былі знойдзены на гарадзішчы на рацэ Менка і на тэрыторыі сучаснага Мінска ля сённяшніх праспекта газеты «Праўда» і вуліц Любімава, Казінца, Сямашкі і Сцебянёва. Самая старажытная гісторыя ўтварэння Менскага княства завяршаецца, па звестках даследчыцы, выдзяленнем яго са складу Полацкай зямлі ў 1185 годзе.

Адметна, што ў праграме была і секцыя з краязнаўчымі дакладамі ад юных даследчыкаў гісторыі горада. Сярод гімназістаў правялі конкурс і вызначылі тройку найлепшых.

Дырэктар Інстытута гісторыі Вячаслаў Даніловіч вітаў на мерапрыемстве ветэранаў, якія вызвалялі Мінск у 1944 годзе.

Канферэнцыя праводзілася пяты раз па ініцыятыве Інстытута гісторыі. І задача глыбокага вывучэння і захавання гістарычнай спадчыны Мінска застаецца па-ранейшаму актуальнай. Клопат вучоных, грамадскасці і кіраўніцтва – у далейшым захаванні і аднаўленні помнікаў архітэктуры, старой планіроўкі, старых назваў вуліц.

image

Па перакананні Першага намесніка Старшыні Прэзідыума НАН Беларусі Сяргея Чыжыка, абавязковай тэарэтычнай базай тут павінны быць навуковыя заключэнні акадэмічных спецыялістаў.

У 2010 годзе адкрыўся Музей гісторыі нашай сталіцы. Але «ў Мінску па-ранейшаму недастаткова помнікаў, што ўвекавечваюць яго славутых дзеячаў і выбітныя падзеі гісторыі, – адзначыў С.Чыжык. – Заслугоўваюць такой пашаны заснавальнік горада полацкі князь Усяслаў Брачыславіч, першы мінскі князь Глеб». Гісторыкі таксама не стамляюцца казаць пра хаця б частковую музеефікацыю замчышча старажытнага Менска.

Тым не менш, абапіраючыся на вопыт пакаленняў, Мінск дынамічна развіваецца.

З далёкіх часоў і да сённяшняга дня мінчане захоўваюць найлепшыя гарадскія традыцыі. Таму Мінск па праву лічыцца сталіцай еўрапейскага ўзору. «За апошнія дзесяцігоддзі сталіца зрабіла каласальны крок наперад, – заўважыў на адкрыцці канферэнцыі намеснік старшыні Мінгарвыканкама Аляксандр Крэпак. – Будуюцца новыя раёны, адкрываюцца станцыі метро, спартыўныя арэны алімпійскага ўзроўню, мадэрнізуюцца прадпрыемствы-гіганты, рэалізуюцца сучасныя інфраструктурныя праекты». З падзякай да стваральнікаў ён прэзентаваў і ўручыў С.Чыжыку выдадзеную да юбілею сталіцы кнігу «Минск сквозь века» – сумесны праект Мінгарвыканкама і акадэмічных гісторыкаў.

Сёння Мінск – гэта значны еўрапейскі мегаполіс. Падобны да жывой істоты, горад сталее. Але не губляе маладосці. Жыве ў віхуры глабальных сусветных працэсаў, але не страчвае свайго непаўторнага твару.

source link Алена Ермаловіч, «Навука»